Bazen beni üzen insanların, aynı zamanda benim üzdüğüm insanların, en sevdiklerim olduğunu düşünüyorum. Galiba öyle de. İnsanın nazı sevdiğine geçermiş ya o hesaba çıkıyor işte. En çok onları koruruz en çok onları düşünürüz, başkalarından kıskanırız, biz sövebildiğimiz kadar söveriz ama başkası asla bir şey diyemez onlara. Onlar kıymetlimizdir çünkü. Onlara bi şey olsa bizim canımız daha fazla acır. Beni en iyi onlar tanır, en çok onlar sever. Onlara kızmamız da yine onları korumak istediğimiz için ve yine onların iyiliği için. Herkes gelip geçse de beni hatırlayacak olan yine ailem. Ben ailemi çok seviyorum. Anne kuzusu değilim ama anneme çoook çoook derinden duyduğum bir sevgi var. Hadi annem beni seviyor, onda annelik içgüdüsü var ama ben niye onu seviyorum ki? İnsan gerçekten sevdiği kadar sevilir mi? Kalp kalbe karşı mı gerçekten? Babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder