Bazen zaman hiç geçmek bilmezken, nasıl sabah olmuş anlayamıyorum. Kapıyı çalıp beklerken 2 dk geçmek bilmezken, nasıl oluyor da birden geçiveriyor koskoca ömür? Annem, babam, teyzelerim, dayılarım... herkes yaşlanıyor yavaş yavaş. Annem bacaklarının ağrısından şikayet etmeye başladı. Klasik yaşlılık hastalığı romatizma. Babam yaşlandık artık deyiveriyor. Yakında "ben gençken..." diye cümleler kurmaya da başlar. Ne diycem bilemiyorum ki, babacım sen çok yakışıklısın diyorum. Ama gerçekten de öyle. :) Ben kendimi daha dün sokakta deli gibi koşturup canım çıkana kadar oyun oynarken hatırlıyorum, bugün her yerde erkeklerin kötü bakışlarına maruz kalan bir kız oldum. Benim için mutluluk kapının önündeki toprakla pasta yapmaktı, şimdi çikolatalı kekte bile erimiş çikolatanın hüznünü görüyorum. Bu melankolik ruh halimi son zamanlarda dinlediğim şarkılara bağlıyorum .Bir gülüşü görmek için yaşıyorum, bir nefesi duymak için, bir tende hissetmek için sevgiyi... Beklemenin verdiği acizlik var üzerimde. Kafam hep karmakarışık. Başka şeyler dinlemem gerek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder